Het is oorlog. Verzekeringsmaatschappijen versus fysiotherapeuten. Te weinig vergoeding per declaratie, volume afspraken, behandelindexen en uiteindelijk geen kwaliteit voor de cliënt.

Maar is dat wel zo?

Laat ik eerst zeggen dat ik vind dat ik minstens €40,- per zitting waard ben. Mijn zitting gemiddeld 30 minuten duurt. Dus per uur verdien ik net zoveel als mijn automonteur. En volgens sommige collega’s zijn wij dat ook, want daar komen mensen 1 keer in de zes maanden langs voor een soort APK’tje. Even kijken of alles nog recht staat, ff uitlijnen. Of er nergens iets slijt, of aanloopt. We even preventief kunnen masseren of manipuleren.

Als jij je hier in herkent, dan snap ik heel goed dat de verzekeringsmaatschappij de tarieven niet omhoog gooit. Deze flauwekul van halfjaarlijkse controle is om je voor te schamen.

Een halfjaarlijkse controle kan alleen bij de Tandarts. Of de Oncoloog.

Het is namelijk heel simpel. Als iemand al zes maanden geen klachten heeft, dan gaat het dus goed. Het lichaam heeft namelijk een zelfherstellend vermogen. #noshitsherlock

Dus geen fysiotherapeutische indicatie tot behandelen.

Helaas heb ik geen cijfers over hoe vaak mensen op deze manier worden behandeld. Anders had ik een mooi overzichtje laten zien van de kosten die hiermee kunnen worden bespaard.

In plaats daarvan deze foto van een fysiotherapeutcar mechanic

Wat voor middelen heeft ze zorgverzekeraar om de kosten laag te houden?

Over het algemeen proberen de ZV’s de fysiotherapeutische kosten laag te houden door het geld zoveel mogelijk te besteden aan zinnige en effectieve zorg. De strijdende fysiotherapeuten zien echter alleen de lage vergoedingen per zitting, de behandelindex per klacht/blessure, of een omzetplafond per praktijk.

De vergoedingen per ZV verschillen nogal, maar over het algemeen word je er als fysiotherapeut niet blij van. Het is natuurlijk belangrijk om een tarief in te stellen als ondergrens. Echter is deze ondergrens wel heel erg laag. Sommige fysiotherapie praktijken zou ik nog minder geven, maar dat is mijn mening.

Om een beetje vergoeding te krijgen kunnen wij als therapeut een contract afsluiten… of niet.
Echter neemt met het afsluiten van een contract de kwaliteit niet direct toe. Het omgekeerde is trouwens ook niet waar.
Er worden basisvoorwaarden gesteld door de ZV zoals verslaglegging, tevredenheidsonderzoeken en praktische dingen zoals openingstijden en voorzieningen.
Maar met al van deze toevoegingen hebben we het dus nog niet gehad over de kwaliteit van de daadwerkelijk geleverde / te leveren zorg.

Wat kan jouw therapeut nou precies, wat weet hij/zij? Hoe goed op de hoogte van trainingsleer, ziektebeelden en wetenschap is je therapeut? Kennen ze de incidentie en prevalentie van de klacht? De kans dat die aandoening dan ook aanwezig is bij de patiënt na afname van de screening en intake? En wat is het natuurlijk beloop? Heeft het een indicatie tot behandelen en zo ja, hoe vaak is nodig en effectief…? Hoe zekerder van je zaak je bent, hoe gerichter de aanpak, hoe effectiever en efficiënter de behandeling(en), dus uiteindelijk goedkoper.

Behandelt je therapeut alleen structuren en anatomische afwijkingen? Of handelt deze volgens het biopsychosociaal model? Dit model is naar mijn idee net zo “holistisch” als de elke-klacht-is uniek-methode van de strijdende therapeuten hieronder, maar dan wetenschappelijk onderbouwd.

Daarom snap ik dit bericht van de actievoerende groep fysiotherapeuten ook niet:

contractvrij

Alsof de “reguliere” en “contracterende” fysiotherapeuten niét daarbuiten kijken, en holistische behandelmogelijkheden gebruiken om elke behandeling zo effectief en efficiënt te maken. Het schetst een beeld alsof de teken-bij-het-kruisje-therapeut slechts een protocol afdraait en het verder niet interesseert wat de cliënt er van vindt.

Dat is gelul.

De ene manier van zorg afkraken, maakt de contractvrije zorg er niet beter van. Daarnaast is het zo dat een effectieve behandeling wat anders is dan de efficiënte behandeling waarover hierboven gesproken wordt. En die kleine nuance heeft grote gevolgen.

Efficiëntie en effectiviteit zijn twee gerelateerde begrippen met een delicaat maar niettemin belangrijk verschil in de betekenis.
Ze worden regelmatig per abuis door elkaar gebruikt.

Efficiëntie of doelmatigheid is de mate van gebruik van middelen om een bepaald doel te bereiken. (Metafoor: de korte route naar het doel.) Een proces wordt efficiënt genoemd als het ten opzichte van een norm weinig middelen gebruikt. Deze middelen kunnen bijvoorbeeld betrekking hebben op tijd, inspanning (manuren), grondstoffenof geld. Een verwant begrip is rendement.

Effectiviteit of doeltreffendheid daarentegen geeft aan dat de uitkomst van het proces gerealiseerd wordt. (Metafoor: het doel raken.)
In tegenstelling tot efficiëntie heeft het dus geen betrekking op het proces zelf, maar op de uitkomst ervan.

Bron: Wikipedia (nou en!)

Efficiëntie zou dus gaan over zo min mogelijk behandelingen tegen een lage vergoeding. Precies wat we nu krijgen van de verzekeraar voor fysiotherapie… dus waarom strijden voor een hogere vergoeding en ruimte voor meer behandelingen 🙂

Daarnaast ben ik van menig dat een protocol afdraaien juist kosten bespaard, effectief én efficiënt is. In ieder geval meer dan de “elke-klacht-is-uniek-dus-we-zien-wel-ff-wat-we-doen-aanpak”.
Daarnaast zijn protocollen voor mij richtlijnen, het zou mooi zijn dat we het doel van week 4 halen, maar als de cliënt sneller of langzamer is in herstel, dan passen we het protocol aan. Wel even beargumenteren in het EPD. Heb ik net gedaan in de zin hierboven, het is zo simpel. [Dag journaal afsluiten]

Maar wat dan wel?

De efficiënte manier voor betere zorg is per direct het tarief gaan vergoeden dat fysiotherapeuten zelf per zitting graag zouden willen hebben, aldus de actiegroep, want: meer geld voor per zitting is meer kwaliteit?

Effectievere zorg krijgen we er niet door. Ik zie niet gebeuren dat de therapie opeens verandert door een verhoging van het tarief. Terwijl de lage vergoeding een argument is dat wij, de fysiotherapeut, de kwaliteit niet meer zouden kunnen garanderen.

Effectievere zorg krijg je door de kwaliteit meetbaar te maken. Niet per sé door meer administratie last te creëeren. Dus weg met die Plus praktijk? of anders inrichten.

Effectievere zorg krijg je wel door specialisaties, netwerken en scholing en meegaan met de ontwikkelingen van het vak. Of door inzicht te geven in uitvoering van richtlijnen in de praktijk. Zo hebben we hier kunnen lezen dat kosten dalen en kwaliteit (effectiviteit en efficiëntie) stijgt als we netwerken gebruiken en specialistisch kunnen/gaan verwijzen.

Je businessmodel is verkeerd

Zolang je praktijk het moet hebben van veel behandelingen draaien, dat je er per therapeut 25+ op een dag kan zien (ja die praktijken zijn er en zeuren nu het hardst) omdat je baas vindt dat 15 minuten per therapeut wel kan. Of 4 mensen tegelijk in de oefenzaal onder regulier tarief, dan is dat geen fysiotherapie, maar een tyfus duur basic-fit abonnement. Veel geld, voor weinig.

Of zoals vandaag nog tijdens een intake duidelijk werd: 1 keer per week masseren bij artrose.. lekker afhankelijk maken en 52 keer per jaar declareren. Je mentaliteit en je businessmodel is verkeerd.

En omdat het bijna 2018 is, lijkt me dit het uitgelezen moment om dat te veranderen.

Gelukkig nieuwjaar

(Visited 159 times, 1 visits today)